Satış sadece veriler üzerinden ilerleseydi ona Matematik derdik.
EQ bence satıcı da IQ’dan önce gelir, gelmelidir.
Duygusal Zekâ sahibi satıcı iletişim sürecini okur. Ortaklardan biri ondan hoşlanmadıysa hisseder.
Fiyat pazarlığında müşterinin gözündeki duyguyu yakalar:
Fiyat, bütçeden dolayı mı yüksek geldi yoksa para var da merdivenaltının fiyatına sizin kaliteyi mi almanın peşinde.
Müşteriye kendisini sevdirme peşinde olmaz, nefret ettirecek unsurlara dikkat eder, bu ise yeterli olur.
Sokak Zekâsı ise EQ ile IQ ortası bir yerdedir. Ona sahip bir satıcı müşterinin zarf atmalarını da yakalar, blöflerini de.
Satış, keşke ürün-hizmet özelliklerini sunmaktan ibaret olsaydı. İşin bir de duygusal tarafı var.
Oradan da çok müşteri gelir veya kaçar. Yani işler mekanik yürümez, para-çokomel ilişkisi değildir.
Üst yöneticiler ve patronlar bu konularda daha çok vaka yaşamıştır.
Satıcıları sahaya sürüp hedef hedef hedef diye baskılamanın yerine oturup bu konular üzerine tecrübelerini paylaşmalıdırlar.
Satıcılar ise artık dededen kalma eski usul satıcılığı unutmalı, her gün karşılaştığı ve ikna etmek zorunda olduğu “insan” üzerine daha çok okumalı, düşünmeli, araştırmalıdırlar.
Bugün duyguya girdik, her yazıda satışın gelip kaçtığı 1001 unsurdan farklı birini ele alacağız.
Yine görüşelim derim.
Selam ve sevgilerimle.
